“Gooisch meisje” Renske Massing surft jou er uit..

/in /door

Renske Massing (34) is een gepassioneerd surfster die de Afrikaanse kust op haar duimpje kent. Van het koude schuim van Wijk aan Zee tot aan de wateren van Mozambique betovert zij iedereen met haar brede glimlach en ongekende talent.

Mariëlle Schifferling

Vreeland –  Ze begon ooit als fanatiek snowboardster. Toen haar de mogelijkheid  werd geboden om een keer mee te gaan op een surftrip liet zij die kans niet schieten. Toen zij eenmaal de “leash” om haar enkel deed en het water in sprong met haar surfplank was ze direct verkocht. Liefde op het eerste gezicht, die “leash” is nooit meer afgegaan. Haar snowboard dagen waren verleden tijd. Sneeuw ruilde zijn voor het ruime sop van Wijk aan Zee. Na een jaar surfen nam de goedgemutste Hilversumse surfchick deel aan een surfwedstrijd. Ze won en mocht gelijk mee naar Marokko. De poorten naar Afrika en de rest van de wereld waren geopend.

Ze heeft Hilversum ingeruild voor de polder. Haar thuisbasis is in Vreeland, op de boerderij. Om haar trips naar Afrika te kunnen bekostigen werkte ze altijd keihard. Voor langere tijd draaiden zij zelfs dubbele diensten. Grappig genoeg is dit “Gooisch meisje” wel gewend aan koeienpoep. Zij draait haar hand niet om voor het maaien van het land of even de koeien melken, deze surfchick weet heel goed wat werken is.

De werkzaamheden op de boerderij zijn dagelijkse kost voor haar! Daarnaast doet ze veel vrijwilligers werk en op de vrijdag gaf ze paardrijles aan kinderen met een beperking. Tenzij je “Wonder Woman” heet, heb je ook nog tijd voor jezelf nodig. Ze had zichzelf als doel gesteld om zomers te bikkelen gedurende de periodes dat ze in Nederland is, zodat ze hiervan haar trips naar Afrika en omstreken kon bekostigen. Uiteraard een nobel streven, maar zoals eerder aangegeven een onmogelijke missie. Ze miste het strand en de zee, daar moest eens drastisch verandering in komen.

Hoe vet zou het zijn om  van je hobby en passie je werk te kunnen maken!? Dat je surfen als een sportieve buitenactiviteit kan aanbieden aan kinderen  in de zomervakanties. Niet alleen kids zijn welkom, maar iedereen die surfen een warm hart toedraagt zou hier beroep op moeten kunnen doen.  Daarom heeft Renske de Artsurfer surfschool (mobiele surfschool) opgericht! Ze geeft tips aan beginnende en gevorderde surfers en geeft les aan kinderen met een verstandelijke of lichamelijke beperking.  ,,Voor die kinderen werkt het helend om in de zee en met surfen bezig te zijn. Ik heb veel ervaring met autistische kinderen en zij worden heel rustig en positief van de zee.’’

Nieuwe dingen leren is goed en super tof uiteraard. Het zijn de dingen die je met je meedraagt en in je koppie blijven hangen als je naar je werk gaat. Maar te snel nieuwe dingen leren en doen kan problemen met zich meebrengen. Dat heeft Renske zelf ondervonden op 1 van de meest bekenden surfspots in Afrika. Ze begaf zichzelf al gauw op plekken waar ze niet moest zijn en waar ze zich dan ook geen raad mee wist. Je kunt in vervelende situaties terechtkomen als je omgeven word door gasten die eerder konden surfen dan lopen. Je wordt automatisch in hun wereld meegezogen. Wat voor hun kinderspel is, is voor een ander een totaal nieuwe ervaring en dat is voor hen lastig in te schatten. Ze heeft toen een enorme wipe-out gemaakt in J-Bay en daarbij een hernia opgelopen. De angst zat ervan af dat moment goed in. Dankzij een surftrip naar Ierland en een oplettende lokale surfcoach daar heeft zij haar angsten overwonnen en het plezier in het surfen weer terug gevonden. Genieten is nu haar belangrijkste motivatie om te surfen.

Ze geniet nu lekker van het leven. Ze is een bezig bijtje! Terwijl zij zich veel voor andere mensen inzet, schildert ze ook erg veel. Een vriendin van haar heeft een hotel in Mozambique wat nog wel wat kleur kan gebruiken. Met haar sprankelrijke persoonlijkheid is zij de perfecte kandidaat om dit te doen. Mocht het nu bij jou ook kriebelen en wil je een keer naar J-Bay of ergens anders heen in Afrika, bel Renske! Zij weet alle in en outs en places to be or not to be aan de Afrikaanse kust! Zo zie je maar, waar een wil is , is een weg! Wie had dat ooit gedacht een “Gooisch Meisje” rockt J-bay! Waar de gemiddeld Gooische dame voornamelijk om te borrelen of om te shoppen naar de stad gaat staat deze met veel plezier tot haar enkels in de koeien vlaaien. Wanneer reis jij naar Afrika…

 

Ga nu mee op surfsafari naar Portugal!

Carol Gonzaga surft om zes uur ’s ochtends in de Noordzee

/in /door

Carol Gonzaga (36) is een fanatieke surfster met een donkere krullenbos die niet weet wat opgeven is. Samen met haar felgekleurde plank trotseert ze alle golven, van de koude klotsbak in Nederland tot aan de warme wateren in Australië en Costa Rica.

MAAIKE VAN DER TOORN

ROTTERDAM – Met een surfplank onder haar arm geklemd betrad ze tien jaar geleden voor het eerst de zee in Portugal. Die 3-daagse surfcursus vond ze echter niet leuk, maar zwaar en moeilijk. Als ze weer terug is in Nederland houdt ze het in eerste instantie bij bodyboarden. Na een tijdje werd de verleiding echter toch te groot en pakt ze het golfsurfen weer op: ,,het blijft trekken: de zee, het buiten zijn en de sport.” Ze koopt haar eerste board (een BIC 7’9) en na haar eerste golf tot aan het strand te hebben gereden, is ze verkocht. Ze gaat gelijk op surftrip naar Portugal, waar ze haar eerste bochtjes maakt. Carol is hooked!

De surftrips blijven volgen en ook in de Dominicaanse Republiek en Costa Rica trotseert ze de golven. In Nederland vindt ze het echter lastig om haar draai in de zee te vinden. Zonder surfmaatjes gaat ze minder snel het water in en oo k een schouderblessure werkt haar tegen. Het blijft echter kriebelen en via facebookgroepen als Tasha’s Surf en Snowcamp & Surfmaatjes Gezocht vindt ze een hoop surfbuddies om mee te surfen. Steeds fanatieker wordend geniet ze van de euforie die surfen haar geeft: ,,Elke fase van het leerproces is leuk”. De uitdaging, het verleggen van grenzen en de zee blijven haar interesse trekken. ,,Als je achter de golven komt is het net alsof er een nieuwe wereld voor je opengaat”. De liefde voor surfen werd alleen maar groter na haar gave reis naar Australië.

Ook in Nederland laat ze geen kans voorbij schieten om in het water te liggen. Door haar baan als oracle consultant in Den Haag kan ze voor het werk, in de pauze of na werk wat golven te pakken. Dat ze daarvoor soms om 6 uur vroeg in de auto zit te wachten op het opgaan van de zon maak haar niet uit. Ze surft graag bij zonsopgang. ,,Mijn board en mijn pak liggen standaard in de auto.’’

Er zijn zoveel geluksmomentjes die je ervoor terug krijgt, zoals toen ze laatst in Hoek van Holland voor het eerst een echte grote golf helemaal down the line surfte. ,,Ik moest bijna huilen van geluk,’’ zegt ze.

De donkere surfster straalt als ze vertelt over haar passie. ze heeft de volgende surftrip al gepland: ze gaat in december met Tasha’s Surfcamp mee naar Marokko om de Marokkaanse golven in Imsouane te berijden. Deze fanatieke is nog lang niet van plan om te stoppen: ,,ik wil later een omaatje op een surfplank zijn, lekker longboardend de golven af”. En geef haar eens ongelijk…

 

Foto’s: Stephanie Popping, Carol Gongaza

 

Ga nu mee op surfsafari naar Marokko!

Natasha in de Grazia..

/in /door

te grappig! vorige week stond ik in de Grazia waarbij ik zelf werd geïnterviewd over mijn passie voor het surfen, Tasha’s Surf en Snowcamp, het buitenleven enz.. Dit is het resultaat

 

 

 

Leven voor de golven en de zon

/in , /door

Al twintig jaar lang is Tom Ouwerkerk (42) elke zomer in het Franse Mimizan te vinden om het O’Neill Surfcamp op te bouwen. Samen met zijn vriendin Evy Scheepers (31, de manager) ontvangt hij elk jaar honderden jongeren, die daar komen surfen, zonnen en feestvieren. Voor de liefde voor de zee zei het stel haar baan in Nederland op om van een vrij surfersbestaan te kunnen genieten. 

NATASHA SMIT

MIMIZAN – Met het vuil op zijn gezicht banjert Tom Ouwerkerk over het droge terrein van de camping municipal in Mimizan heen. Samen met een aantal vrijwilligers is de voormalig goudsmid uit Wijk aan Zee druk bezig om het surfcamp op te bouwen. De Franse zon staat ’s middags al hoog aan de hemel en brandt hard op zijn bruine rug,  maar dat weerhoudt hem er niet van om de haringen in de grond te slaan en een paar extra tentjes op te bouwen. Over een paar weken komen er immers 250 jongeren het terrein op en dan moet het surfcamp klaar zijn.  ,,Ik vind dat fysieke werk leuk om te doen,’’ zegt de breedgeschouderde Ouwerkerk. ,,Het is leuk om vanuit niets iets op te bouwen. En dan heb ik niet alleen over de tenten voor de gasten, maar we bouwen hier in korte tijd echt een klein dorp op met een kooktent, een bar en een chilltent. Dat moet wel goed in elkaar zitten.’’

Een stukje verderop zit zijn vriendin (Evy Scheepers) voor hun caravan met haar laptop op haar schoot te werken. Naast haar kruipt Skip, hun zoontje van anderhalf, over de grond en speelt wat met Slater (hun teckel) in het zand. Scheepers probeert zich te concentreren op haar administratie, maar dat is niet zo gemakkelijk met een peuter en een hond naast je, die voortdurend aandacht vragen.  ,,Skip beweegt veel,’’ zegt ze lachend. ,,Als hij wakker is, dan wil hij continu wat doen. Soms kan dat even niet. In de zomer hebben we gelukkig een oppas, die veel van de zorgen op zich neemt. Door het surfcamp kan ik niet continu met Skip bezig zijn.’’

Niet elke moeder moet er aan denken om haar peuter op een surfcamp op te laten groeien, maar volgens deze twee surfers gaat dat prima. ,,In de zomermaanden slapen we niet op het camp zelf, maar honderd meter verderop. De gasten hebben geen surfcamp met een baby geboekt, dus het is niet de bedoeling dat Skip straks door de feestende jongeren heen kruipt,’’ vertelt Scheepers. Haar vriend knikt. ,,Voor een kind is het heerlijk om hier op te groeien. Hij is continu buiten en kan lekker spelen op het strand. Welke kind droomt er nou niet van om op een camping op te groeien?’’

In de wintermaanden wonen Scheepers en Ouwerkerk in Wijk aan Zee, waar ze drie jaar geleden een huis hebben gekocht en opgeknapt. Dat huis, dat uitkijkt op de dorpsweide, biedt hun rust. Ze werken daar en zorgen er voor Skip. ,,We zijn zeven dagen per week bij elkaar’’ zegt Scheepers. ,,Dat lijkt misschien veel, maar voor ons is dat geen probleem. Bij het surfcamp doen we allebei ons eigen ding. Ik ben meer met de administratie en de gasten bezig, terwijl Tom zich met het surfen, de opbouw en crew bezig houdt. Zo heeft iedereen zijn eigen taak en weten we precies wat we van elkaar kunnen verwachten.’’

Het surfen loopt als een rode draad door het leven van dit stel heen heen. Daarom woont het duo in Wijk aan Zee en daarom zitten het koppel vijf maanden per jaar in Zuid-Frankrijk. ,,Ik kan me geen leukere bezigheid bedenken dan surfen,’’ zegt Ouwerkerk nadat hij op de hoge golven van Mimizan zijn ‘moves’ heeft laat zien. ,,De zee verandert hier voortdurend en daarom blijft het een uitdaging om op die golven te surfen. Bij het camp gaan er bovendien altijd een paar enthousiaste mensen mee, waardoor we die ervaring mooi kunnen delen. Het blijft gaaf om aan het einde van de dag de duinen over te lopen en te zien dat niet alleen wij, maar ook ons gasten een toptijd hebben gehad.’’

 

Gepubliceerd in het Noord-Hollands Dagblad

 

Zeilen in een wasmachine op zee

/in /door

Een achtbaan vol adrenaline. Een wasmachine op zee, waarbij je flink door elkaar wordt gehusseld. Beginnend catamaranzeilster Natasha Smit voer zaterdag haar eerste Ronde om Texel en dat was behoorlijk afzien. Samen met haar zeilmaatje Arne Krever trotseerde ze de hoge golven en kwam na vier uur zeilen met haar Dart weer bij Paal 17 aan. Voor het Noord-Hollands Dagblad hield ze haar ervaringen bij.

De Ronde om Texel, waarbij maar liefst 250 catamarans in grote snelheid om het Waddeneiland heen varen. Als je jezelf serieus wilt nemen als zeiler, dan moet je daar een keer aan mee hebben gedaan. Vanuit heel het land komen zoet- en zoutwaterzeilers naar Texel toe om aan werelds grootste catamaranrace mee te doen. En zo ging ook ik (Natasha Smit) afgelopen zaterdag vol goede moed naar de kop van Noord-Holland toe om de ronde te varen.

Een paar dagen voor de race voelde ik de spanning al in mijn lijf. Is het wel verstandig om als beginnen zeiler (ik zeil nu twee jaar) aan de Ronde om Texel mee te doen? Kunnen we dat wel aan? Wat is de beste route en misschien nog belangrijker, wat gebeurt er als we omslaan? Drijven we straks niet ergens doelloos op zee rond of verdrink ik doordat de mast op mijn hoofd valt? Een week voordat de Ronde zou plaatsvinden, kwamen er allerlei vragen bovendrijven.

Bij ervaren catamaranzeilers als Coen de Koning probeerde ik wat nuttige informatie los te peuteren. ,,Let goed op de zandbanken op het Wad,’’ zei de Olympische zeiler uit Hoorn bij een clinic op het strand. ,,Als je daar op vast loopt, dan kun je je boot goed beschadigen. Dus blijf geconcentreerd en trek op tijd je zwaarden in.’’ Goed, zwaarden heeft onze oude Dart 18 niet, maar ik voelde er weinig voor om op een zandbank te knallen en over de kop te gaan. We besloten om onze ogen op het Wad open te houden.

Na het bestuderen van de zeilinstructies (de route langs de Vuurtoren, Oudeschild en de Razende Bol zat in mijn kop) gingen we zaterdagochtend eindelijk van start. Nou ja, bij de start ging het gelijk mis. Voor de ogen van al die zeilers gingen wij te langzaam de branding door en werden door een hoge golf om ver geblazen. ,,Fok bak,’’ riep Arne Krever, mijn zeilmaat. Eh, welke kant is dat ook alweer? De golven hadden geen genade en we sloegen om. De schrik zat er gelijk goed in.

We lieten ons echter niet uit het veld slaan en besloten om gelijk weer de zee op te gaan. Dit keer ging het wel goed en gingen we samen met 249 andere zeilboten van start. Er was er een briesje van 3 tot 4 beaufort voorspeld, maar moeder natuur had zaterdag andere plannen. Er blies een flink windkracht vijf tot zes over de Noordzee hen en dat zorgde voor hoge golven. Op het eerste rak van Paal 17 naar de Vuurtoren knalden we de zee over en werden flink door elkaar gehusseld.

Als ervaren golfsurfster ben ik wel gewend om met de zee om te gaan, maar catamaranzeilen met windkracht zes is andere koek. ,,Kunnen die golven niet even uit?’’ riepen Arne en ik regelmatig naar elkaar. ,,Die golven zijn helemaal niet leuk,’’ nadat we weer een bak met water over ons heen kregen. Op het eerste stuk zat de adrenaline er gelijk goed in en wisten we dat het een pittige race zou worden.

Bij de vuurtoren ging het mis. Tijdens het gijpen pakte een golf ons bootje en sloegen we voor de tweede keer om. Daar lagen we dan in de hoge golven te spartelen met de harde wind die langs onze oren suisde. Niet relaxt. Op dat moment was ik er echt even klaar mee, maar toen we even later de boot weer opklommen en voor de vuurtoren langs zeilden, zat de spirit er al weer in. ,,We gaan het rondje gewoon afmaken,’’ riep Arne, mijn stuurman. ,,We gaan door. Op de Waddenzee wordt het vast wat rustiger.’’ Ik knikte bedeesd. Diep onder de indruk van al dat natuurgeweld.

Uiteindelijk hebben we de hele race goed uitgevaren. We vlogen het vlakke water van de Waddenzee over en staand in mijn trapeze zag ik het prachtige eiland aan mij voorbij schieten. De haven van Oudeschild, de ijzeren kraan en de Razende Bol. We zeilden overal langs en ook de veerpont gingen wij zonder moeite voorbij. Na vier uur zeilen kwamen we uitgeput en hongerig bij Paal 17 aan. En ja, we hebben er een stuk langer over gedaan dan Casper Bouman, de snelste windsurfer (hij had 2 uur en 9 minuten nodig), maar dat maakt ons niet minder trots. We zijn blij dat we de Ronde om Texel hebben voldaan.

Gepubliceerd in het Noord-Hollands Dagblad